Dzi\u015b b\u0119dzie nieco osobistych zwierze\u0144. Opowiem troszk\u0119 o swoim dzieci\u0144stwie, o dorastaniu, i o swoich l\u0119kach. Mo\u017ce by\u0107 ciekawie, prawda?<\/p>\n
Ot\u00f3\u017c dzieci\u0144stwo sp\u0119dzi\u0142em na jednej ze szczeci\u0144skich dzielnic. To by\u0142y lata `80 ubieg\u0142ego wieku. Dzieciaki nie mia\u0142y wtedy do wyboru tylu atrakcji, co dzi\u015b. I chyba ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie. Pami\u0119tam, jak od czasu do czasu, po moim niebie przelatywa\u0142y samoloty. Czasem hen, wysoko i z wielkim hukiem, jaki\u015b odrzutowiec naszych radzieckich przyjaci\u00f3\u0142, cz\u0119\u015bciej terkotliwy dwup\u0142atowiec. Obowi\u0105zkiem ka\u017cdego dziecka by\u0142o gapi\u0107 si\u0119 wtedy w niebo, i wrzeszcze\u0107 na ca\u0142e gard\u0142o s\u0142ynn\u0105 fraz\u0119: \u201ePanie Pilocie, dziura w samolocie!\u201d. I jestem pewien, \u017ce niejednego pilota i ja wtedy nabra\u0142em, oraz \u015bmiertelnie przerazi\u0142em\u2026
\nOd czasu do czasu na szczeci\u0144skim niebie pojawia\u0142y si\u0119 jeszcze inne, wyj\u0105tkowe konstrukcje lataj\u0105ce. G\u0142o\u015bno brz\u0119cz\u0105c, przelatywa\u0142y stosunkowo niewysoko nad moj\u0105 dzieci\u0119c\u0105 g\u0142ow\u0105 motolotnie. By\u0142o to dla mnie przedziwne zjawisko. Bo o ile lot samolotem mie\u015bci\u0142 si\u0119 w mojej g\u0142owie na tej samej p\u00f3\u0142eczce, co lot na Ksi\u0119\u017cyc, a pilot takiej maszyny by\u0142 superbohaterem, kim\u015b z innego \u015bwiata i maj\u0105cym inn\u0105 natur\u0119 ni\u017c ludzie, o tyle motolotnie pobudza\u0142y moj\u0105 wyobra\u017ani\u0119. Pobudza\u0142y na tyle, by zacz\u0105\u0107 o temacie rozmy\u015bla\u0107 – i marzy\u0107. Bo za sterami tej maszyny siedzia\u0142 cz\u0142owiek, widzia\u0142em to dok\u0142adnie. Normalny cz\u0142owiek, a jednak lecia\u0142\u2026 Zazdro\u015b\u0107, niedowierzanie, podziw \u2013 trudno powiedzie\u0107, czego by\u0142o wi\u0119cej w g\u0142\u00f3wce i w sercu kilkuletniego ch\u0142opca ze szczeci\u0144skiego Niebuszewa, kiedy patrzy\u0142 w niebo.<\/p>\n
Potem motolotnie jako\u015b przesta\u0142y lata\u0107 nad Szczecinem. A ja odkry\u0142em, \u017ce mam l\u0119k wysoko\u015bci. Wysoko\u015b\u0107 krzes\u0142a \u2013 to m\u00f3j limit. Powy\u017cej ju\u017c niedost\u0119pny dla mnie kosmos. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce dla takich jak ja, to najwy\u017cej rower. A najlepiej piesze wycieczki. Niebo pozostanie dla superbohater\u00f3w. O sprawie zapomnia\u0142em. Dzieci\u0119ce, naiwne marzenia posz\u0142y tam, gdzie ich miejsce \u2013 na strych pami\u0119ci.<\/p>\n
Ale ludzie czasami wchodz\u0105 na strych. I czasami potkn\u0105 si\u0119 o co\u015b, o czym my\u015bleli, \u017ce to ju\u017c dawno nie istnieje. Nie pami\u0119tam dok\u0142adnie, jak to \u201epotkni\u0119cie si\u0119\u201d wygl\u0105da\u0142o w moim przypadku \u2013 mo\u017ce jaki\u015b filmik na YouTube, mo\u017ce jaka\u015b fotka na Facebooku \u2013 w sumie to nieistotne. Wa\u017cne, \u017ce co\u015b wygrzeba\u0142o si\u0119 z g\u0142\u0119bin mojej pami\u0119ci. Co\u015b dziecinnego, zatem i z moc\u0105 dzieci\u0119cego uporu nie chcia\u0142o odej\u015b\u0107. My\u015bl prawie \u017ce obsesyjna – czasami tak mam – \u017ceby jednak spr\u00f3bowa\u0107. Pragnienie na tyle silne, \u017ce poza t\u0105 jedn\u0105 my\u015bl\u0105 w mojej g\u0142owie niewiele wi\u0119cej mog\u0142o si\u0119 pomie\u015bci\u0107. A ju\u017c na pewno nie jakie\u015b doros\u0142e, \u201erozs\u0105dne\u201d my\u015bli. Posz\u0142o szybko. Google, jaka\u015b szko\u0142a paralotniowa, telefon czy jeszcze jest dla mnie miejsce na najbli\u017cszy termin, i w drog\u0119. Szczerze powiem, szkolenie nie by\u0142o dla mnie \u0142atwe. Nie jestem typem sportowca (a wtedy to ju\u017c w og\u00f3le prowadzi\u0142em niezwykle osiad\u0142y tryb \u017cycia). G\u00f3rka, pod kt\u00f3r\u0105 trzeba wej\u015b\u0107 ze sporym ci\u0119\u017carem na plechach. Mn\u00f3stwo linek, w kt\u00f3re mo\u017cna si\u0119 zapl\u0105ta\u0107, przewr\u00f3ci\u0107\u2026 Instruktor krzycz\u0105cy \u201eBiegnij! Biegnij! Biegnij!\u201d. Nie mo\u017cna by\u0142o nawet zebra\u0107 my\u015bli. I zapewne w\u0142a\u015bnie dlatego najpierw poczu\u0142em to przedziwne, cudowne wr\u0119cz uczucie ulgi i rado\u015bci, gdy pierwszy raz oderwa\u0142em si\u0119 od ziemi. Kiedy spojrza\u0142em, a las i \u0142\u0105ka zosta\u0142y gdzie\u015b w dole. I kapliczka. Ten spok\u00f3j w umy\u015ble \u2013 ju\u017c nie musz\u0119 biec, nie przewr\u00f3c\u0119 si\u0119, lec\u0119, to dzia\u0142a\u2026<\/p>\n
I dopiero wtedy przypomnia\u0142o mi si\u0119 co\u015b wa\u017cnego \u2013 przecie\u017c ja mam l\u0119k wysoko\u015bci! Przecie\u017c tacy jak ja nie robi\u0105 TAKICH RZECZY! Dla mnie rowerek, nie latanie! Tylko \u017ce\u2026 \u017cadnego l\u0119ku nie czu\u0142em. \u017badnych zawrot\u00f3w g\u0142owy, niczego z tych rzeczy. Lecia\u0142em. I by\u0142o wspaniale.<\/p>\n
Po pierwszym locie przyszed\u0142 czas na pierwsze l\u0105dowanie. L\u0105dowa\u0142em na twarzy. I to te\u017c mnie nauczy\u0142o czego\u015b wa\u017cnego \u2013 to nie powietrze, nie wysoko\u015b\u0107 jest problemem. To uderzenie w ziemi\u0119 bywa nieprzyjemnie i niebezpieczne.<\/p>\n
I tak to si\u0119 zacz\u0119\u0142o.<\/p>\n
Dlaczego Wam o tym pisz\u0119? B\u0119dzie duchowo – bo dzi\u015b uroczysto\u015b\u0107 Wniebowst\u0105pienia. Dzi\u015b Jezus przypomina nam, do czego zostali\u015bmy powo\u0142ani. Przypomina nam, kim jeste\u015bmy \u2013 obywatelami Nieba. Nam, kt\u00f3rzy gdzie\u015b w \u015brodku zawsze o tym wiedzieli\u015bmy, ale potem przysz\u0142o \u017cycie, i ta wiedza posz\u0142a na strych serca. Bo \u201ejeste\u015bmy tylko lud\u017ami\u201d. Przecie\u017c \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 to nie dla zwyk\u0142ego cz\u0142owieka. A Niebo jest dla \u015bwi\u0119tych, dla duchowych superbohater\u00f3w. Boimy si\u0119 \u015bwi\u0119to\u015bci. Boimy si\u0119 wielkich pragnie\u0144. Boimy si\u0119 wysoko mierzy\u0107. Bo to trudne, bo mo\u017ce si\u0119 nie uda\u0107, bo po ziemi ju\u017c umiemy chodzi\u0107, wi\u0119c po co dziwaczy\u0107. Bo to niebezpieczne, i mo\u017ce zabole\u0107. Do\u017cy\u0107 do \u015bmierci, nie straci\u0107 po drodze resztek godno\u015bci i szacunku do siebie \u2013 tyle powinno wystarczy\u0107.<\/p>\n
Ot\u00f3\u017c nie. Ta uroczysto\u015b\u0107 m\u00f3wi Ci \u2013 popatrz w niebo! Tam jest Twoje miejsce, po\u015br\u00f3d anio\u0142\u00f3w i \u015bwi\u0119tych. Bo nie jeste\u015b \u201etylko cz\u0142owiekiem\u201d. Bo B\u00f3g ulepi\u0142 cz\u0142owieka z ziemi, ale nie z tej ziemi. A ja Ci m\u00f3wi\u0119 \u2013 nie b\u00f3j si\u0119, \u017ce Ci si\u0119 od wysoko\u015bci zakr\u0119ci w g\u0142owie. Nie b\u00f3j si\u0119, \u017ce Niebo zrobi Ci krzywd\u0119. Czasem mo\u017ce i zabuja, czasem zatrz\u0119sie \u2013 ale po chwili leci si\u0119 dalej. Niebezpiecznie jest wtedy, gdy ziemia zrobi si\u0119 zbyt blisko. To ziemia jest twarda, i na niej rosn\u0105 pokrzywy. Nie b\u00f3j si\u0119, \u017ce si\u0119 nie nadajesz do wysokich lot\u00f3w. Ten l\u0119k, to tylko co\u015b, co si\u0119 dzieje w Twojej g\u0142owie. Tylko \u017ceby si\u0119 o tym przekona\u0107, trzeba spr\u00f3bowa\u0107. Nie by\u0107 jak motyl, kt\u00f3ry wci\u0105\u017c boi si\u0119 roz\u0142o\u017cy\u0107 skrzyd\u0142a, i wzbi\u0107 pod niebo, bo ci\u0105gle nie mo\u017ce uwierzy\u0107, \u017ce ju\u017c nie jest g\u0105sienic\u0105.<\/p>\n
Post Scriptum: O tej ziemi to nie tylko metafora. Poni\u017cej filmik pogl\u0105dowy. Teraz ju\u017c l\u0105duj\u0119 inaczej \ud83d\ude09<\/p>\n